من نديدم دو صنوبر را با هم دشمن

به نابودی کشوندیم تا بدونم
همه بود و نبود من تو بودی

بدونم هرچی باشم بی تو هیچم
بدونم فرصت بودن تو بودی

همه دنیا بخواد و تو بگی نه
نخواد و تو بگی آره تمومه

همین که اول و آخر تو هستی
به محتاج تو محتاجی حرومه

پریشون چه چیزا که نبودم
دیگه میخوام پریشونِ تو باشم

تویی که زندگی مو، آبرومو
باید هر لحظه مدیون تو باشم

فقط تو میتونی کاری کنیکه
دلم از این همه حسرت جدا شه

به تنهاییت قسم، تنهای تنهام
اگه دستم تو دستِ تو نباشه

همه دنیا بخواد و تو بگی نه
نخواد و تو بگی آره تمومه

همین که اول و آخر تو هستی
به محتاج تو محتاجی حرومه

تو همیشه هستیاما
این منم که از تو دورم

من که بی خورشید چشمات
مثل ماه سوت و کورم

نمیخوام وقتی تو هستی
آدمِ آدمکا شم

چرا عادتم تو باشی
میخوام عاشق تو باشم

تازه فهمیدم به جز تو
حرف هیشکی خوندنی نیست

آدما میان و میرن
هیشکی جز تو موندنی نیست

منو از خودم رها کن
تا دوباره جون بگیرم

خسته م از این عقل خسته
من میخوام جنون بگیرم

.
.
.

با همه ی لحن خوش آوایی ام
در به در کوچه ی تنهایی ام ...
---------------------------------------

دل صاحبدلان بر مردم بی چیز می سوزد
چو اول بی صدا ، سرشاخه های ریز می سوزد
نه احساسی ، نه مسئولیتی ، نه عقل و تدبیری
مترسک را چه غم گر هستی جالیز می سوزد
و شیرین گرچه با فرهاد سری و سری دارد
ولی در آرزوی دولت پرویز می سوزد
نخستین اصل قانون اساسی جهان اینست
که هر کس آتش افروزی کند خود نیز می سوزد

من نديدم دو صنوبر را با هم دشمن
من نديدم بيدي سايه اش را بفروشد به زمين
رايگان مي بخشد نارون شاخ هايش را به كلاغ!

چه بگويم درباره دنیایی،که آغازش رنج است و پايانش زوال وفنا.حلا لش را حساب است و حرامش را عقاب. هرکه براي به چنگ آوردنش تلاش کند،بدان دست نيابد و آنکه از تلاش باز ايستد،دنيا خود به او روي نهد. امام علی (ع)

و من ...

نفس نمی کشم...این آه از پی آه است!!!
...

کوله بارم    را    دوباره    بسته ام
من ازاین ساکن شدن ها خسته ام

در   میان   دل  چه  غوغایی  شده
باز  این  مجنون  چه  لیلایی   شده
.
درد من حصار برکه نیست درد من زیستن با ماهیانی است که فکر دریا به ذهنشان خطور ، نمی کند

اما...

اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد
من و ساقی به هم سازیم و بنیادش براندازیم

روزي بيايد
و آن روز دور نباشد
كه آدميان  بدين نگاه در هم بنگرند
و آنچه فرشتگان را در پيش آدم به سجود آورد را
در ديده ي يكديگر ببينند
و با هم مهربان شوند.
(دكتر الهي قمشه اي)

و

یک کلبه ی خراب و کمی پنجره
یک ذره آفتاب و کمی پنجره
ای کاش جای این همه دیوار و سنگ
آیینه بود و آب و کمی پنجره
در این سیاه چال سراسر سوال
چشم و دلی مجاب و کمی پنجره
بویی ز نان و گل به همه می رسید
با برگی از کتاب و کمی پنجره
موسیقی سکوت شب و بوی سیب
یک قطعه شعر ناب و کمی پنجره

...

ما به غم عشق تو خو کرده‏ايم‏
ما به همين آينه رو کرده‏ايم‏

گر چه بگويند که ما ناخوشيم‏
با غم عشق تو، خدا را خوشيم‏

درد دل خويش دوا مي‏کنيم‏
با غم عشق تو صفا مي‏کنيم‏


مگه
آدم بدا
عاشق نمی شن...

..

دعای باران چرا؟
دعای عشق بخوان!
این روزها دل ها تشنه ترند تا زمین
خدایا کمی عشق بباران!!
.

درد یك پنجره را پنجره ها می فهمند
معنی كور شدن را گره ها می فهمند

سخت بالا بروی ، ساده بیایی پایین
قصه تلخ مرا سُرسُره ها می فهمند

یك نگاهت به من آموخت كه در حرف زدن
چشم ها بیشتر از حنجره ها می فهمند
.

اگر يادتان ماند و باران گرفت
دعايي به حال بيابان كنيد!

...


تو اگر درتپش باغ خدا رادیدی ،
همت کن
و بگو
ماهی ها ، حوضشان بی آب است.