من نديدم دو صنوبر را با هم دشمن

سالها پيش در اين شهر درختي بودم             يادگاري کهن از دوره سختي بودم

 هرگز از همهمه باد نمي لرزيدم                    سايه پرورد چه اقبال و چه بختي بودم

 به برومندي من بود درختي کمتر                   رشد ميکردم و ميشد تنه ام محکم تر

 من به آينده خود روشن و خوشبين بودم        باغ را آينه صبر به آيين بودم

 روزها تشنه هم صحبتي با خورشيد             همه شب هم نفس زهره و پروين بودم

 ريشه در قلب زمين داشتم و سر به فلک       برگهايم گل تسبيح به لب مثل ملک

 راستي شکر خدا برگ و بري بود مرا              با درختان دگر سر و سري بود مرا

 قامت افراشته چون سرو و صنوبر بودم            چتر سر سبزي و شهد ثمري بود مرا

 چشم من بود به شاهين ترازوي خودم          تکيه کردم همه عمر به بازوي خودم

 ناگهان پيک خزان آمد و باد سردي                 باغ شد صحنه طوفان بيابان گردي

 در همان حال که احساس خطر مي کردم       نرم و آهتسه ولي با تبر آمد مردي

 تابه خود آمدم از ريشه جدا کرد مرا                ضربه هايش متوجه به خدا کرد مرا

 حالتي رفت که صد بار خدايا کردم                  از خدا عاقبت خير تمنا کردم

 گرچه از زخم تبر روي زمين افتادم                  آسمان سير شدم  مرتبه پيدا کردم

 از من سوخته دل بال و پري ساخته شد         کم کم از چوب من  آن روز دري ساخته شد

 تا نگهبان سراپرده ماهم کردند                      هرچه در بود در آن کوچه نگاهم کردند

 از همان روز که سيماي علي را ديدم             همه شب تا به سحر چشم به راهم کردند

 مثل خود تشنه سيراب نمي ديدم من            اين سعادت را در خواب نمي ديدم من

 بارها شاهد رخسار پيمبر بودم                     محرم روز و شب ساقي کوثر بودم

 تا علي پنجه به اين حلقه در مي افکند          به خدا از همه پنجره ها سر بودم

 دست هاي دو جگر گوشه که نازم ميکرد         غرق در زمزمه و راز و نيازم ميکرد

 به سرافرازي من نيست دري روي زمين          خورده بر سينه من بال و پر روح الامين

 سايه وحي و نبوت به سرم بوده مدام            به خدا عاقبت خير همين است همين

 هر زماني که روي پاشنه مي چرخيدم            جلوه روشني از نور خدا مي ديدم

 از کنار در اگر فاطمه مي کرد عبور                   موج ميزد به دلم آينه در آينه نور

 سبز پوشان فلک پشت سرش مي گفتند       قل هوالله احد چشم بد از روي تو دور

 سوره کوثري و جلوه طه داري                        انچه خوبان همه دارند تو تنها داري

 ديدم از روزنه ها جلوه احساسش را               دست پر آبله و گردش دستاسش را

 ديده ام در چمن سبز ولايت هر روز                 عطر گلهاي بهشتي و گل ياسش را

 زير اين سقف گلين اشک فرود آمده بود           روح همراه ملائک به درود آمده بود

 هر گرفتار بني حلقه بر اين در ميزد                 هرکه از پاي مي افتاد به من سر مي زد

 آيه روشن تطهير در اين کوچه مدام                 شانه بر شانه جبرئيل امين پر مي زد

 يک طرف شاهد نجواي يتيمان بودم                يک طرف محو شکوفايي ايمان بودم

 من ندانستم از اول که خطر در راه است           عمر اين دل خوشي زود گذر کوتاه است

 مانده بودم که چرا آينه را آه گرفت                   يا پس از هجرت خورشيد چرا ماه گرفت

 رفت پيغمبر و ديدم که ورق بر گشته                مانده از باغ نبوت گل پرپر گشته

محبط وحي جدا گريد و جبرئيل جدا                   مسجد و منبر و محراب و حرم سرگشته

 هست در آينه باغ خزان ديده ملال                  نيست هنگام اذان صوت دل انگيز بلال

همه حيرت زده افروختنم را ديدند                     ديده بر صحن حرم دوختنم را ديدند

 بيوفايان همه آن روز تماشا کردند                    از خدا بي خبران سوختنم را  دیدند

 سوختند تا مگر از آتش بيداد و حسد               چشم زخمي به جگر گوشي ياسيم نرسيد

هيچ آتش به جهان اين همه جانسوز نشد         شعله جانسوز اگر بود جهان سوز نشد

 رسم آتش زدن از عهد خليل است ولي            آتش آن روز گلستان شد و امروز نشد

 آه از اين شعله که خاموش نگردد هرگز              داغ اين باغ فراموش نگردد هرگز

 سوخت در آتش بيداد رگ و ريشه و پوست        پشت در اين  علي است و همه هستي او

 يادم از غفلت خويش آمد و با خود گفتم            حيف ! آن روز به نجار نگفتم اي دوست

 توکه در قامت من صبر و رضا را ديدي                بر سر و سينه من ميخ چرا  کوبيدي

 همه رفتند و به جا ماند در سوخته اي              دفتري خاطره از آتش افروخته اي

 روي گلبرگ شقايق بنويسيد هنوز                   هست در کوچه ما چشم به در دوخته اي

 تا بگويند در اين خانه کسي مي آيد                 مژده اي دل که مسيحا نفسي مي آيد

که ز انفاس خوشش بوي  کسي مي آيد    

"محمدجواد غفورزاده (شفق)"

ای کاش فدک این همه اسرار نداشت

ای کاش مدینه در و دیوار نداشت

فریاد دل محسن زهرا این بود

ای کاش در سوخته مسمار نداشت

حضرت حیدر به نام فاطمه حساس بود ،

خلقت از روز ازل مدیون عطر یاس بود ،

ای که ره بستی میان کوچه ها بر فاطمه ،

گردنت را می شکست آنجا اگر عباس بود .

***
بر حاشيه‌ي برگ شقايق بنويسيد
گل ، تاب فشار در و ديوار ندارد
***
پيمبري كه عمري غم خوار امتش بود
روي كبود زهرا (س) اجر نبوتش بود ؟!
***
یا علی قبر پرستویت کجاست؟
آن گل صد برگ خوش بویت کجاست؟
***
من با که گویم این که بهارم خزان شده
ماهم به خاک تیره غربت نهان شده
بانوی بی نشان که به هرسو نشان ز اوست
رفت از برم به قامت همچون کمان شده
***
الا اي چاه ! يارم را گرفتند
گلم ، باغم ، بهارم را گرفتند
ميون كوچه‌ها با ضرب سيلي
همه دار و ندارم را گرفتند

در حریم فاطمیّه مرغ دل پر می زند
ناله از مظلومی زهرای اطهر می زند

السلام علیک یا فاطمة الزهرا